8. Opis programowania krokowego

Programowanie strukturalne jest wiodącym trendem w dziedzinie projektowania oprogramowania. Korzyściami takiej metody programowania są: dobra czytelność, łatwa obsługa, wygodne aktualizacje, wysoka jakość i niezawodność. Aplikacje sterujące, składające się z wielu sekwencyjnie wykonanych zadań, są trudne w konserwacji, gdy ich implementacja oparta jest na klasycznym języku drabinkowym. Dlatego też należy łączyć wykorzystywane na szeroką skalę schematy drabinkowe z elementami programowania sekwencyjnego stworzonymi specjalnie na potrzeby przebiegu pracy maszyny. Instrukcje krokowe sprawiają, że projektowanie staje się wydajniejsze, oszczędne czasowo i łatwe do opanowania. Ten rodzaj programowania, który łączy w sobie sterowanie procesem ze schematem drabinkowym nosi nazwę krokowego języka drabinkowego.

Podstawową jednostką krokowego schematu drabinkowego jest krok. Krok jest odpowiednikiem indywidualnego ruchu (kroku) podczas pracy maszyny. Całkowity proces pracy maszyny lub proces sterowania sekwencyjnego jest szeregową lub równoległą kombinacją kroków. Procedura realizowana krok po kroku pozwala na łatwiejsze zrozumienie działania maszyny tak, aby jej działanie i obsługa stały się bardziej efektywne i prostsze.

8.1. Zasada działania krokowego schematu drabinkowego

Przykład

Opis:

1.
STP Sxxx jest symbolem reprezentującym krok Sxxx z zakresu S0～S999. Podczas wykonywania kroku (stan WŁ), wykonywana zostaje operacja zapisana na schemacie drabinkowym w prawej odnodze kroku, a stan poprzedniego kroku i zapisanych w nim wyjść będzie WYŁ.

2. Po uruchomieniu programu, M1924 (marker pierwszego skanu) będzie aktywny. Nastąpi przejście do pierwszego kroku S0 (S0 WŁ), podczas gdy wszystkie pozostałe kroki będą nieaktywne, np. stany wszystkich wyjść Y1～Y5 będą WYŁ. Oznacza to, że stan M1924 WŁàS0 WŁàY0 WŁ i status Y0 pozostanie WŁ do momentu, aż styki X1 lub X2 staną się aktywne.

3. Przy założeniu, że X2 będzie aktywny jako pierwszy, zostanie wykonane przejście do ścieżki S21.