Skip to main content

18. Makra (18.9–18.16) – funkcje użytkownika, Free protocol, błędy kompilacji, przykłady, TRACE, hasło

Streszczenie: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika, uwagi dotyczące korzystania z makr, sterowanie urządzeniem przez Free protocol, komunikaty o błędach kompilacji, przykładowe programy, funkcja TRACE do debugowania, operacje na ciągach znaków oraz zabezpieczenie makra hasłem.
EN: User-defined macro functions, Free Protocol, compiler errors, sample macros, TRACE debugging, string operations and macro password.

Dotyczy: panele HMI Weintek (serie cMT, cMT X, eMT, iE, XE, mTV, iP), oprogramowanie EasyBuilder Pro
Źródło: tłumaczenie instrukcji producenta (Weintek EasyBuilder Pro User Manual), opracowanie Multiprojekt

18.9 Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika

Podczas edycji programu makro, aby zaoszczędzić czas na definiowanie funkcji, użytkownik może wyszukać potrzebne z wbudowanej biblioteki. Niektóre funkcje mogą nie być zdefiniowane. W takim przypadku użytkownik może zdefiniować potrzebną funkcję i zapisać ją do wykorzystania w przyszłości. Następnym razem, gdy będzie potrzeba użycia tej samej funkcji, będzie można ją wywołać z[Biblioteka funkcji. Ponadto biblioteka funkcji znacznie ułatwia przenoszenie funkcji zdefiniowanych przez użytkownika pomiędzy programami. Przed zdefiniowaniem nowej funkcji należy sprawdzić czy dana funkcja już nie istnieje w wbudowanych funkcje lub bibliotece funkcji.

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika – Przed zdefiniowaniem nowej funkcji należy sprawdzić czy dana funkcja już nie istnieje w wbudowanych funkcje lub…

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika – Przed zdefiniowaniem nowej funkcji należy sprawdzić czy dana funkcja już nie istnieje w wbudowanych funkcje lub…

18.9.1 Import pliku biblioteki funkcji

Należy otworzyć projekt, domyślny plik biblioteki funkcji zostanie automatycznie odczytany, a informacja o funkcjach zostanie załadowana. W tym momencie, jeśli wywoływana jest funkcja zdefiniowana przez użytkownika, odpowiedni plik .mlb musi zostać najpierw zaimportowany.

1.        Domyślna nazwa pliku biblioteki funkcji: MacroLibrary (bez rozszerzenia nazwy pliku)

2.        Katalog biblioteki funkcji: katalog instalacyjny oprogramowania EasyBuilderPro \ library (folder)

3.        \library (folder) zawiera dwa typy plików biblioteki funkcji:

Bez rozszerzenia nazwy pliku: MacroLibrary - domyślna biblioteka funkcji oprogramowania HMI odczytywana automatycznie.

Z rozszerzeniem nazwy pliku (.mlb): np. „math.mlb". Pliki mogą być odczytywane i zapisywane podczas operacji importuj / eksportuj. Te pliki można przenosić i importować do programy w razie potrzeby.

4.        Podczas otwierania oprogramowania EasyBuilderPro, zostaną załadowane tylko funkcje z domyślnej biblioteki funkcji, aby móc korzystać z funkcji w plikach .mlb, należy najpierw je zaimportować.

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Import pliku biblioteki funkcji – Podczas otwierania oprogramowania EasyBuilderPro, zostaną załadowane tylko funkcje z domyślnej biblioteki funkcji,…

18.9.2 Jak używać biblioteki funkcji makro

1.        Należy wskazać funkcję z biblioteki funkcji.

 

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Jak używać biblioteki funkcji makro – Należy wskazać funkcję z biblioteki funkcji

 

2.        W edytorze makr należy nacisnąć przycisk funkcje.

 

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Jak używać biblioteki funkcji makro – W edytorze makr należy nacisnąć przycisk funkcje

 

3.        Następnie należy zaznaczyć opcję wbudowane lub biblioteki funkcji.

 

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Jak używać biblioteki funkcji makro – Następnie należy zaznaczyć opcję wbudowane lub biblioteki funkcji

4.        Opis wyświetlany w oknie dialogowym jest taki sam jak ten napisany w edytorze funkcji.

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Jak używać biblioteki funkcji makro – Opis wyświetlany w oknie dialogowym jest taki sam jak ten napisany w edytorze funkcji

 

5.        Wybierz funkcję, która ma być używana, wpisz odpowiednie zmienne zgodnie z typem danych.

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Jak używać biblioteki funkcji makro – Wybierz funkcję, która ma być używana, wpisz odpowiednie zmienne zgodnie z typem danych

6.        Po wykonaniu powyższych czynności funkcje zdefiniowane przez użytkownika mogą być wielokrotnie używane bez kolejnego definiowania.

18.9.3 Interfejs menadżera biblioteki funkcji

1.        Otwórz okno dialogowe menadżera makr, kliknij [biblioteka], aby otworzyć okno dialogowe [biblioteka funkcji makr].

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Interfejs menadżera biblioteki funkcji – Otwórz okno dialogowe menadżera makr, kliknij [biblioteka], aby otworzyć okno dialogowe [biblioteka funkcji makr]

2.        Zostanie wyświetlona lista funkcji. Po otwarciu projektu oprogramowanie załaduje wszystkie funkcje do biblioteki funkcji makr..

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Interfejs menadżera biblioteki funkcji – Po otwarciu projektu oprogramowanie załaduje wszystkie funkcje do biblioteki funkcji makr.

3.        Każda wymieniona funkcja ma następujący format:

Typ_zwracanej_wartosci nazwa_funkcji ( parametr_typ1, …, parametr_typN)

 

Typ_zwracanej_wartosci wskazuje typ zwracanej wartości. Jeśli ta wartość nie istnieje, ta kolumna zostanie pominięta. nazwa_funkcji wskazuje nazwę pliku funkcji. “N” w parametr_typN oznacza liczbę typów parametrów. Jeśli ta funkcja nie wymaga żadnego parametru, ta kolumna zostanie pominięta.

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Interfejs menadżera biblioteki funkcji – Jeśli ta funkcja nie wymaga żadnego parametru, ta kolumna zostanie pominięta

4.        Funkcja makro może być zapisywana w pliku projektu. Należy wybrać funkcję, a następnie kliknąć [skopiuj do projektu]. Funkcja ta zostanie przeniesiona do zakładki [Projekt]. Podczas otwierania projektu na innym komputerze ta funkcja nadal będzie dostępna. Podczas kompilowania projektu plik .exob będzie zawierał funkcje, które są używane w projekcie. Należy pamiętać, że dekompilacja projektu spowoduje wygenerowanie tylko użytych programów makr.

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Interfejs menadżera biblioteki funkcji – Należy pamiętać, że dekompilacja projektu spowoduje wygenerowanie tylko użytych programów makr

18.9.3.1 Tworzenie funkcji

1.        Naciśnij [Nowe], aby wejść do Edytora funkcji.

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Tworzenie funkcji – Naciśnij [Nowe], aby wejść do Edytora funkcji

2.        Utwórz nową funkcję w edytorze funkcji.

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Tworzenie funkcji – Utwórz nową funkcję w edytorze funkcji

3.        W polu „w poniższym polu wprowadź” można wprowadzić opis funkcji.

4.        Po edycji kliknij [Kompiluj] i [Zapisz], aby zapisać nową funkcję w Bibliotece. W przeciwnym razie pojawi się ostrzeżenie..

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Tworzenie funkcji – W przeciwnym razie pojawi się ostrzeżenie.

5.        Z powodzeniem dodano nową funkcję do biblioteki funkcji makr.

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Tworzenie funkcji – Z powodzeniem dodano nową funkcję do biblioteki funkcji makr

 

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Tworzenie funkcji – Z powodzeniem dodano nową funkcję do biblioteki funkcji makrUwaga

■   Całkowita wielkość zadeklarowanych danych w funkcji nie może być większa niż 4096 bajtów.

■   Nazwa funkcji może zawierać tylko znaki alfanumeryczne i nie może zaczynać się od cyfry..

18.9.3.2 Usuwanie funkcji

1.        Z listy funkcji wybierz funkcję i naciśnij [Usuń].

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Usuwanie funkcji – Z listy funkcji wybierz funkcję i naciśnij [Usuń]

2.        Naciśnij [Tak], aby potwierdzić, lub [Nie], aby anulować akcję. Po naciśnięciu [Tak] funkcja „unsigned short odczyt” zostanie usunięta.

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Usuwanie funkcji – Po naciśnięciu [Tak] funkcja „unsigned short odczyt” zostanie usunięta

18.9.3.3 Edycja funkcji

1.        Użytkownicy mogą modyfikować funkcje znajdujące się w bibliotece.

2.        Wybierz funkcję do modyfikacji, naciśnij [Edytuj], aby wejść do edytora funkcji.

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Edycja funkcji – Wybierz funkcję do modyfikacji, naciśnij [Edytuj], aby wejść do edytora funkcji

3.        Również poprzez dwukrotne kliknięcie funkcji można wejść do Edytora funkcji.

 

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Edycja funkcji – Również poprzez dwukrotne kliknięcie funkcji można wejść do Edytora funkcji

 

4.        Po edycji, przed opuszczeniem edytora należy nacisnąć przycisk [Kompiluj], a następnie [Zapisz].

18.9.3.4 Import funkcji

1.        Funkcje można importować z pliku o rozszerzeniu .mlb.

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Import funkcji – Funkcje można importować z pliku o rozszerzeniu .mlb

2.        Dla przykładu zaimportujemy bibliotekę “math.mlb”, która zawiera kilka funkcji. Naciśnij [Otwórz].

 

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Import funkcji – Naciśnij [Otwórz]

 

3.        Podczas importowania, gdy dana funkcja już istnieje w Bibliotece, pojawi się okno z komunikatem. Są następujące opcje:

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Import funkcji – Są następujące opcje

[Tak]: Zastąp istniejącą funkcję.

[Nie]: Anuluj import funkcji.

[Tak dla wszystkich]: Zastąp wszystkie istniejące funkcje o tej samej nazwie.

[Nie dla wszystkich]: Anuluj import funkcji, których nazwy już istnieją.

4.        Zaimportowane funkcje zostaną zapisane w domyślnej bibliotece funkcji, więc jeśli plik "math.mlb" zostanie usunięty, nowe funkcje nadal będą istniały w bibliotece, nawet po ponownym uruchomieniu EasyBuilder Pro.

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Import funkcji – Zaimportowane funkcje zostaną zapisane w domyślnej bibliotece funkcji, więc jeśli plik "math.mlb" zostanie usunięty,…

18.9.3.5 Eksport funkcji

1.        Wyeksportuj funkcję z biblioteki funkcji i zapisz w plik o formacie .mlb. Naciśnij [Eksportuj].

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Eksport funkcji – Naciśnij [Eksportuj]

2.        Wybierz, które funkcje mają być wyeksportowane i naciśnij [Eksportuj].

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Eksport funkcji – Wybierz, które funkcje mają być wyeksportowane i naciśnij [Eksportuj]

3.        Zostanie utworzony plik o wskazanej nazwie, w wskazanym katalogu. Będzie on zawierał tylko wybrane funkcje.

4.        Wyeksportowany plik .mlb będzie można zaimportować do oprogramowania na innym komputerze. Po wykonaniu procedury importu, będzie można korzystać z wcześniej wyeksportowanych funkcji

Zrzut ekranu: Funkcje makro zdefiniowane przez użytkownika › Eksport funkcji – Po wykonaniu procedury importu, będzie można korzystać z wcześniej wyeksportowanych funkcji

18.10 Uwagi dotyczące korzystania z makr

1.        Maksymalna wielkość pamięci dla zmiennych w makrze wynosi 4 KB. Tak, więc maksymalny rozmiar tablicy różnych typów zmiennych jest następujący:

char                a[4096]

bool                b[4096]

short               c[2048]

int                   d[1024]

float                e[1024]

2.        Maksymalnie można utworzyć 255 makr w projekcie w EasyBuilder Pro.

3.        Makro może powodować brak reakcji interfejsu HMI. Możliwe powody to:

•   Makro zawiera nieskończoną pętlę bez komunikacji z PLC.

•   Rozmiar tablicy przekracza miejsce w makrze.

4.        Prędkość komunikacji z PLC wpływa na czas wykonania makra. Ponadto zbyt wiele makr może spowolnić komunikację między HMI i PLC.

18.11 Używanie Free protokołu do sterowania urządzeniem

Jeśli EasyBuilder Pro nie posiada sterownika dla określonego urządzenia, użytkownicy mogą używać wbudowanych funkcji OUTPORT i INPORT do sterowania tym urządzeniem. Dane wysyłane przez OUTPORT i INPORT muszą być zgodne z protokołem komunikacyjnym urządzenia. Poniższy przykład wyjaśnia, w jaki sposób korzystać z tych dwóch funkcji do sterowania na podstawie urządzenia MODBUS RTU.

1.        Najpierw dodaj nowe urządzenie na liście urządzeń. Typ należy ustawić, jako "Free Protocol" i nadać nazwę "urządzenie MODBUS RTU" jak pokazano poniżej:

Zrzut ekranu: Używanie Free protokołu do sterowania urządzeniem – Typ należy ustawić, jako "Free Protocol" i nadać nazwę "urządzenie MODBUS RTU" jak pokazano poniżej

    

2.        Interfejs urządzenia (PLC I/F) używa [RS-232]. Jeśli podłączone jest urządzenie MODBUS TCP/IP, interfejs powinien być ustawiony, jako [Ethernet] z prawidłowym adresem IP i numerem portu w następujący sposób:

Zrzut ekranu: Używanie Free protokołu do sterowania urządzeniem – Jeśli podłączone jest urządzenie MODBUS TCP/IP, interfejs powinien być ustawiony, jako [Ethernet] z prawidłowym…

Załóżmy, że chcemy, aby panel HMI odczytał dane 4x_1 i 4x_2 z urządzenia. Najpierw korzystając z funkcji OUTPORT, należy wysłać żądanie odczytu do urządzenia. Format OUTPORT to: OUTPORT (polecenie [start], nazwa urządzenia, cmd_liczba)
Ponieważ "urządzenie MODBUS RTU" jest urządzeniem korzystającym z protokołu MODBUS RTU, żądanie odczytu musi być zgodne z tym protokołem. W żądaniu użyto polecenia "Reading Holding Registers (0x03)" do odczytu danych. Poniższy rysunek wyświetla zawartość polecenia. (Pozycje: numer stacji (bajt 0) i ostatnie dwa bajty (CRC) są ignorowane).

Zrzut ekranu: Używanie Free protokołu do sterowania urządzeniem – numer stacji (bajt 0) i ostatnie dwa bajty (CRC) są ignorowane)

W zależności od protokołu, zawartość polecenia odczytu może wyglądać jak poniżej (Łącznie wynosi 8 bajtów):

komenda[0]: numer stacji                                                 (BYTE 0)

komenda [1]: kod funkcji                                                  (BYTE 1)

komenda [2]: starszy bajt adresu odczytu                        (BYTE 2)

komenda [3]: młodszy bajt adresu odczytu                      (BYTE 3)

komenda [4]: starszy bajt ilości adresów                          (BYTE 4)

komenda [5]: młodszy starszy bajt ilości adresów                       (BYTE 5)

komenda [6]: młodszy bajt 16-bitowego CRC                   (BYTE 6)

komenda [7]: starszy bajt 16-bitowego CRC                    (BYTE 7)

Tak, więc żądanie odczytu należy napisać w następujący sposób:

Zrzut ekranu: Używanie Free protokołu do sterowania urządzeniem – Tak, więc żądanie odczytu należy napisać w następujący sposób

Następnie należy użyć polecenia OUPORT, aby wysłać żądanie odczytu do PLC

Zrzut ekranu: Używanie Free protokołu do sterowania urządzeniem – Następnie należy użyć polecenia OUPORT, aby wysłać żądanie odczytu do PLC

Po wysłaniu żądania należy użyć polecenia INPORT, aby uzyskać odpowiedź od PLC. W zależności od protokołu treść odpowiedzi może być następująca (całkowita ilość bajtów wynosi 9):

komenda[0]: numer stacji                                     (BYTE 0)

komenda[1]: kod funkcji                                       (BYTE 1)

komenda[2]: liczba bajtów                                    (BYTE 2)

komenda[3]: starszy bajt zmiennej 4x_1              (BYTE 3)

komenda[4]: młodszy bajt zmiennej 4x_1            (BYTE 4)

komenda[5]: starszy bajt zmiennej 4x_2              (BYTE 5)

komenda[6]: młodszy bajt zmiennej 4x_2            (BYTE 6)

komenda[7]: młodszy bajt 16-bitowego CRC        (BYTE 7)

komenda[8]: starszy bajt 16-bitowego CRC          (BYTE 8)

Składnia funkcji inport jest następująca:

Zrzut ekranu: Używanie Free protokołu do sterowania urządzeniem – Składnia funkcji inport jest następująca

Gdzie liczba odczytanych zmiennych jest zapisywana do zmiennej wartosc_zwracana (jednostka to bajt). Jeśli wartosc_zwracana wynosi 0, oznacza to, że odczyt nie powiódł się podczas wykonywania funkcji INPORT.
Zgodnie ze specyfikacją protokołu MODBUS RTU poprawna wartość zmiennej odpowiedz[1] musi być równa 0x03. Po uzyskaniu poprawnej odpowiedzi należy wyodrębnić dane 4x_1 i 4x_2 i wprowadzić do zmiennych lokalnych HMI, LW-100 i LW-101.

Zrzut ekranu: Używanie Free protokołu do sterowania urządzeniem – Po uzyskaniu poprawnej odpowiedzi należy wyodrębnić dane 4x_1 i 4x_2 i wprowadzić do zmiennych lokalnych HMI, LW-100…

Pełny program makro wygląda następująco:

Zrzut ekranu: Używanie Free protokołu do sterowania urządzeniem – Pełny program makro wygląda następująco

W poniższym przykładzie wyjaśniono, jak napisać program zmieniający stan zmiennej 0x_1. Program wykorzystuje funkcję "Write Single Coil (0x5)".

Zrzut ekranu: Używanie Free protokołu do sterowania urządzeniem – Program wykorzystuje funkcję "Write Single Coil (0x5)"

Pełny program makro wygląda następująco:

Zrzut ekranu: Używanie Free protokołu do sterowania urządzeniem – Pełny program makro wygląda następująco

18.12 Komunikaty o błędzie kompilacji

•   Format komunikatu o błędzie

błąd C# : opis błędu

(# jest numerem komunikatu błędu)

przykład: błąd C37 : niezadeklarowany identyfikator : i

Gdy występują błędy kompilacji, opis błędu można znaleźć za pomocą numeru komunikatu o błędzie kompilatora.

•   Opis błędów

(C1) błąd składni

Istnieje wiele możliwości wystąpienia tego błędu kompilatora.

Przykład:

macro_command main()

char i, 123xyz  //  nieobsługiwana nazwa zmiennej

end macro_command

(C2) użyta, ale jej nazwa nie została zainicjalizowana

W programie makro musi być określony rozmiar tablicy podczas deklaracji.

Przykład:

macro_command main()

char i

int g[i]  //  i musi być stałą liczbową

end macro_command

(C3) podwójna deklaracja zmiennej

Nazwa zmiennej i funkcji, do której się odwołuje musi być unikalna.

Przykład:

macro_command main()

int g[10], g  //  błąd

end macro_command

 

(C4) błąd nazwy funkcji

Zastrzeżone słowa kluczowe i stała nie mogą być nazwą funkcji

Przykład:

sub int if()  // błąd

(C5) nawiasy nie występują w parach

Brakuje znaku "(" lub ")"

Przykład:

macro_command main  )  //  brakuje “(“

(C6) niedozwolone wyrażenie bez przedrostka "if"

Brakujące wyrażenie w instrukcji "if"

(C7) niedozwolone wyrażenie (brak "then") w instrukcji "if"

Brakuje przedrostka "then" w instrukcji "if"

(C8) niedozwolone wyrażenie (brak przedrostka "end if")

Brakuje przedrostka “end if”

(C9) niedozwolone wyrażanie "end if" bez przedrostka "if"

Brakuje przedrostka "if" przed przedrostkiem "end if"

(C10) niedozwolone wyrażenie ‘else’

Format instrukcji "if" to:

if [wyrażenie logiczne] to

[else [if [wyrażenie logiczne] następnie]]

end if

Inny niż powyższy format spowoduje błąd kompilacji.

(C17) niedozwolone wyrażenie (brak "for")  przed przedrostkiem "next"

Błędna składnia funkcji for: brak przedrostka "for" przed przedrostkiem "next"

(C18) niedozwolony typ zmiennej (nie jest liczbą całkowitą ani znakiem)

Typ zmiennej może być zmienną całkowitą lub znakiem

(C19) błąd typu zmiennej

Brakująca instrukcja przypisania zmiennej

(C20) brak słowa kluczowego "to lub "down"

Brakujące słowo kluczowe “to” lub “down”

(C21) niedozwolone wyrażenie (brak 'next')

Format instrukcji "for" to:

for [zmienna] = [wartość początkowa] to [wartość końcowa] [krok]

next [zmienna]

Inny niż powyższy format spowoduje błąd kompilacji.

(C22) niedozwolone wyrażenie (brak ‘while’)

Brakujący przedrostek “while” przed “Wend”

(C23) niedozwolone wyrażenie (brak ‘wend’)

Format instrukcji "while" to:

while [wyrażenie logiczne]

wend

Inny niż powyższy format spowoduje błąd kompilacji.

(C24) błąd składni: ‘break’

Instrukcja "break" może być użyta tylko w instrukcji "for" i "while".

(C25) błąd składni: ‘continue’

Instrukcja " continue’" może być użyta tylko w instrukcji "for" i "while

(C26) błąd składni

Błąd w wyrażeniu.

(C27) niezadeklarowany identyfikator xyz

Brak deklaracji zmiennej występującej w wyrażeniu.

Przykład:

macro_command main( )

int a, b

for a = 0 to 2

b = 4 + xyz //  niedozwolone : xyz jest niezadeklarowane

next a

end macro_command

 

(C28) brak przedrostka ‘macro_command’

Program makro musi zaczynać się od przedrostka ’macro_command’

(C29) brak słowa kluczowego ‘sub’

Format deklaracji funkcji to:

sub [tym zmiennej] function_name(…)

        ………..

end sub

 

Przykład:

sub int pow(int exp)

…….

end sub

Inny niż powyższy format spowoduje błąd kompilacji.

(C30) liczba parametrów jest nieprawidłowa

Niepasująca liczba parametrów

(C31) nieprawidłowy typ parametrów

Niepasujący typ parametrów. Po wywołaniu funkcji typ danych i liczba parametrów powinny być zgodne z deklaracją funkcji, w przeciwnym razie spowoduje to błąd kompilacji.

(C32) niepoprawna zmienna

Parametry funkcji muszą być zgodne z zmiennymi przychodzącym do funkcji, aby uniknąć błędu kompilacji.

(C33) nazwa funkcji: funkcja niezadeklarowana

(C34) oczekiwane stałe wyrażenie

Niedozwolony format indeksu tablic.

(C35) niepoprawna deklaracja tablicy

(C36) błąd indeksu tablicy

(C37) niezadeklarowany zmienna: i

Każda zmienna lub funkcja powinna zostać zadeklarowana przed użyciem.

(C38) nieobsługiwany adres danych PLC

Parametr GetData (...), SetData (...) muszą się odwoływać do poprawnego adresu PLC. Jeśli adres jest nieobsługiwany wystąpi błąd kompilacji.

(C39) wartość musi być liczbą całkowitą, znakiem lub stałą

Format tablicy to:

Deklaracja: array_name[stała] (stała to rozmiar tablicy)

Użycie: array_name[zmienna całkowita, znak lub stała]

Inny niż powyższy format spowoduje błąd kompilacji.

(C40) funkcja zawierająca zmienne lub stałe nie może istnieć przed ich deklaracją

Przykład:

macro_command main(  )

int a, b

for a = 0 To 2

   b = 4 + a

int h , k  //  niedozwolone - definicje zmiennych muszą występować przed ich użyciem

//  dla przykładu, b = 4 + a

next a

end macro_command

(C41) zmienne zmiennoprzecinkowe nie mogą być użyte w operacjach przesunięcia

(C42) funkcja musi zwrócić wartość

(C43) funkcja nie powinna zwracać wartości

(C44) zmienne zmiennoprzecinkowe nie mogą być zawarte w obliczeniach

(C45) błąd adresu PLC

(C46) przepełnienie rozmiaru tablicy (maks. 4k)

(C47) więcej niż jedno wyrażenie macro_command

(C48) funkcja wprowadzania poleceń makro może być tylko jedna

Składnia macro_comman może być użyta tylko raz:

macro_command function_name( )

end macro_command

 

(C49) numer stacji musi zawierać się między 0 a 255

Przykład:

SetData(bits[0] , “PLC 1”, LB , 300#123, 100)

//  niedozwolone: 300#123, numer stacji to 300, a maksymalna wartość to 255

(C50) niepoprawna nazwa PLC

Nazwa PLC nie jest zdefiniowana na liście urządzeń.

(C51) program makro nie może sterować urządzeniem zdalnym

Program makro może odwoływać się tylko do lokalnego urządzenia.

Przykład:

SetData(bits[0] , “PLC 1”, LB , 300#123, 100)

“PLC 1“ jest podłączony do poprzez zdalny panel HMI, więc nie może działać.

18.13 Przykładowe programy makro

•   Instrukcja "for" i inne wyrażenia (arytmetyczne, przesunięcie bitowe, logika i porównanie)

macro_command main()

int a[10], b[10], i

 

b[0] = (400 + 400 << 2) / 401

b[1] = 22 *2 - 30 % 7

b[2] = 111 >> 2

b[3] = 403 > 9 + 3 >= 9 + 3 < 4 + 3 <= 8 + 8 == 8

b[4] = not 8 + 1 and 2 + 1 or 0 + 1 xor 2

b[5] = 405 and 3 and not 0

b[6] = 8 & 4 + 4 & 4 + 8 | 4 + 8 ^ 4

b[7] = 6 – (~4)

b[8] = 0x11

b[9] = 409

 

for i = 0 to 4 step 1

if (a[0] == 400) then

GetData(a[0],”Device 1”, 4x, 0,9)

GetData(b[0],”Device 1”, 4x, 11,10)

end If

next i

end macro_command

•   Pętle “while”, “if” i funkcja “break”

macro_command main()

        int b[10], i

        i = 5

        while i == 5 - 20 % 3

                    GetData(b[1], ”Device 1”, 4x, 11, 1)

       

                    if b[1] == 100 then

                               break

                    end if

        wend

        end macro_command

•   Zmienne globalne i wywołanie funkcji

        char g

        sub int fun(int j, int k)

                    int y

 

                    SetData(j, “Local HMI”, LB, 14, 1)

                    GetData(y, “Local HMI”, LB, 15, 1)

        g = y

 

                    return y

        end Sub

 

        macro_command main()

        int a, b, i

       

        a = 2

        b = 3

        i = fun(a, b)

        SetData(i, “Local HMI”, LB, 16, 1)

        end macro_command

•   Pętla “if”

        macro_command main()

        int k[10], j

        for j = 0 to 10

                    k[j] = j

        next j

        if k[0] == 0 then

                    SetData(k[1], “Device 1”, 4x, 0, 1)

        end if

        if k[0] == 0 then

                    SetData(k[1], “Device 1”, 4x, 0, 1)

        else

                    SetData(k[2], “Device 1”, 4x, 0, 1)

        end if

        if k[0] == 0 then

                    SetData(k[1], “Device 1”, 4x, 1, 1)

        else if k[2] == 1 then

                    SetData(k[3], “Device 1”, 4x, 2, 1)

        end If

        if k[0] == 0 then

                    SetData(k[1], “Device 1”, 4x, 3, 1)

        else if k[2] == 2 then

                    SetData(k[3], “Device 1”, 4x, 4, 1)

        else

                    SetData(k[4], “Device 1”, 4x, 5, 1)

        end If

        end macro_command

•   Pętla “while” i “wend”

        macro_command main()

        char i = 0

        int a[13], b[14], c = 4848

        b[0] = 13

       

        while b[0]

                    a[i] = 20 + i * 10

                   

                    if a[i] == 120 then

                               c =200

                                break

                    end if

                    i = i + 1

        wend

        SetData(c, “Device 1”, 4x, 2, 1)

        end macro_command

•   Funkcja “break” i “continue”

        macro_command main()

        char i = 0

        int a[13], b[14], c = 4848

        b[0] = 13

        while b[0]

                    a[i] = 20 + i * 10

                    if a[i] == 120 then

                    c =200

                    i = i + 1

                                continue

                    end if

                    i = i + 1

                    if c == 200 then

                    SetData(c, “Device 1”, 4x, 2, 1)

        break

                    end if

        wend

        end macro_command

•   Tablice

        macro_command main()

        int a[25], b[25], i

       

        b[0] = 13

        for i = 0 to b[0] step 1

                    a[i] = 20 + i * 10

        next i

 

        SetData(a[0], “Device 1”, 4x, 0, 13)

        end macro_command

18.14 Funkcja TRACE programu makro

Funkcja TRACE może być używana wraz z programem EasyDiagnoser, aby pokazać bieżącą zawartość zmiennych. Poniższy przykład ilustruje sposób użycia funkcji TRACE w makrze.

1.        W pierwszym kroku należy utworzyć nowe makro "macro_0" w projekcie i dodać w nim funkcję TRACE ("LW =% d", a). "% D" wskazuje aktualną wartość zmiennej LW w formacie dziesiętnym. Program "macro_0" wygląda następująca:

Zrzut ekranu: Funkcja TRACE programu makro – Program "macro_0" wygląda następująca

2.        W drugim kroku należy dodać obiekt numeryczny i funkcyjny w oknie nr. 10 projektu. Obiekt funkcyjny służy do wywołania makra_0.

Zrzut ekranu: Funkcja TRACE programu makro – Obiekt funkcyjny służy do wywołania makra_0

3.        Na koniec należy skompilować projekt i wykonać symulację On-line lub Off-line.

4.        Podczas wykonywania symulacji na komputerze, kliknij prawym przyciskiem myszy i wybierz "Run EasyDiagnoser" w wyskakującym menu.

Zrzut ekranu: Funkcja TRACE programu makro – Podczas wykonywania symulacji na komputerze, kliknij prawym przyciskiem myszy i wybierz "Run EasyDiagnoser" w…

5.        Następnie uruchomi się oprogramowanie EasyDiagnoser. Okno [Log] wyświetla, czy EasyDiagnoser może się połączyć z interfejsem HMI, w celu podglądu komunikacji, czy też nie. Okno [Odpowiedzi Makr] wyświetla dane wyjściowe funkcji TRACE. Poniższa ilustracja pokazuje, że EasyDiagnoser nawiązuje połączenie z HMI.

Zrzut ekranu: Funkcja TRACE programu makro – Poniższa ilustracja pokazuje, że EasyDiagnoser nawiązuje połączenie z HMI

Kiedy EasyDiagnoser nie jest w stanie połączyć się z HMI, okno [Log] wyświetla komunikat, jak pokazano na poniższym rysunku:

Zrzut ekranu: Funkcja TRACE programu makro – Kiedy EasyDiagnoser nie jest w stanie połączyć się z HMI, okno [Log] wyświetla komunikat, jak pokazano na poniższym…

6.        Możliwą przyczyną braku możliwości połączenia się z interfejsem HMI może być błąd podczas wykonywania symulacji na komputerze. Innym powodem jest to, że numer portu używany w projekcie do symulacji na komputerze jest nieprawidłowy (lub zajęty przez system). Należy zmienić numer portu, jak pokazano poniżej, skompilować projekt, a następnie ponownie wykonaj symulację.

Zrzut ekranu: Funkcja TRACE programu makro – Należy zmienić numer portu, jak pokazano poniżej, skompilować projekt, a następnie ponownie wykonaj symulację

7.        W programie EasyDiagnoser numer portu powinien być ustawiony tak samo, jak numer portu w projekcie.

Zrzut ekranu: Funkcja TRACE programu makro – W programie EasyDiagnoser numer portu powinien być ustawiony tak samo, jak numer portu w projekcie

Dla komunikacji HMI powinny być zarezerwowane trzy kolejne porty począwszy od numeru portu ustawionego w projekcie. W powyższym przykładzie, numer portu jest ustawiony, jako 8005. Port 8005, 8006 i 8007 powinny być zarezerwowane. W takim przypadku podczas wykonywania symulacji na komputerze należy upewnić się, że te porty nie są zajęte przez inne programy.

Składnia funkcji TRACE

Nazwa

TRACE

Składnia

TRACE(format, argument)

Opis

Funkcja pozwala na wyświetlanie bieżącej wartości zmiennej w programie EasyDiagnoser. Użytkownicy mogą wysłać bieżącą wartość zmiennych podczas wykonywania makra w celu debugowania.

Kiedy funkcja TRACE napotka pierwszą specyfikację formatu, (jeśli jest), konwertuje wartość pierwszego argumentu do odpowiedniego formatu i wysyła je do oprogramowania EasyDiagnoser.

Format odnosi się do kontroli formatu ciągu wyjściowego. Specyfikacja formatu, która składa się z części opcjonalnych (w []) i wymaganych pól (pogrubionych), ma następującą formę:

%[flaga] [szerokość] [.precyzja] type

Każde z pól specyfikacji formatu opisano poniżej:

flaga (opcjonalnie):

      -

      +

szerokość (opcjonalnie):

      Nieujemna liczba dziesiętna kontrolująca minimalną liczbę wysyłanych znaków.

precyzja (opcjonalnie):

      Nieujemna liczba całkowita dziesiętna, która określa precyzję i liczbę znaków do wysłania.

typ:

      C lub c    : określa znak jednobajtowy

      d            : liczba dziesiętna ze znakiem

      i             : liczba dziesiętna ze znakiem

      o            : liczba ósemkowa bez znaku

      u            : liczba dziesiętna bez znaku

      X lub x    : liczba szesnastkowa bez znaku.

          E lub e    : Wartość ze znakiem mająca postać. [ – ]d.dddd e [znak]ddd gdzie d jest pojedynczą cyfrą, dddd jest jedną cyfrą lub ciągiem cyfr, ddd jest dokładnie trzeba cyframi, a znakiem może być + lub –.

      f             : Wartość ze znakiem mająca postać [ – ]dddd.dddd,

                    gdzie dddd jest jedną cyfrą lub ciągiem cyfr.

 

Długość ciągu wyjściowego jest ograniczona do 256 znaków. Dodatkowe znaki będą zignorowane.

Argument jest opcjonalny. Jedna specyfikacja formatu konwertuje dokładnie jeden argument.

Przykład

macro_command main()

char c1 = ’a’

short s1 = 32767

float f1 = 1.234567

 

TRACE(“Wynikiem jest”) // wyjście: Wynikiem jest

TRACE(“c1 = %c, s1 = %d, f1 = %f”, c1, s1, f1)

// Wyjście: c1 = a, s1 = 32767, f1 = 1.234567

 

end macro_command

 

 

8.        Można użyć zmiennej LB-9059, aby wyłączyć funkcję TRACE (gdy jest w stanie ON). Po ustawieniu jej w stan ON komunikat wyjściowy TRACE nie zostanie wysłany do oprogramowania EasyDiagnoser.

9.        Użytkownicy mogą bezpośrednio uruchamiać program EasyDiagnoser.exe z poziomy Utility manager. Po otwarciu EasyDiagnosera wyświetla się lista dostępnych paneli w sieci. Należy pamiętać, że port projektu powinien być taki sam jak numer portu ustawiony w programie.

 

Zrzut ekranu: Funkcja TRACE programu makro › Składnia funkcji TRACE – Należy pamiętać, że port projektu powinien być taki sam jak numer portu ustawiony w programie

 

10.     Wgraj projekt do HMI i poczekaj, aż się uruchomi. Jeśli program EasyDiagnoser nie jest w stanie uzyskać połączenia z interfejsem HMI do podglądu komunikacji, możliwe jest, że zasilanie HMI nie jest włączone lub numer portu jest nieprawidłowy. Może to powodować, że EasyDiagnoser będzie się łączył i rozłączał z panelem HMI. Należy wtedy sprawdzić numer portu w ustawieniach oprogramowania EasyDiagnoser.

11.     Gdy EasyDiagnoser nawiąże połączenie HMI, należy wywołać makro_0, okno [Odpowiedzi Mark] wyświetli wyjście funkcji TRACE.

Zrzut ekranu: Funkcja TRACE programu makro › Składnia funkcji TRACE – Gdy EasyDiagnoser nawiąże połączenie HMI, należy wywołać makro_0, okno [Odpowiedzi Mark] wyświetli wyjście funkcji TRACE

18.15 Przykłady operacji na ciągach znaków String

Funkcje operacji na ciągach znaków String są dodawane do makr, aby zapewnić wygodny sposób ich obsługi. Termin "ciąg" oznacza sekwencję znaków ASCII, a każdy z nich zajmuje 1 bajt. Sekwencja znaków może być zapisana w rejestrach 16-bitowych przynajmniej na najmłodszym bajcie. Przykład: utwórz obiekt wejściowy ASCII i skonfiguruj go w następujący sposób:

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String – utwórz obiekt wejściowy ASCII i skonfiguruj go w następujący sposób

Uruchom symulację i wprowadź “abcdef”:

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String – Uruchom symulację i wprowadź “abcdef”

Ciąg znaków “abcdef” będzie przechowywany w zmiennych LW-0~LW-2 jak poniżej (LB reprezentuje młodszy bajt, HB starszy bajt):

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String – Ciąg znaków “abcdef” będzie przechowywany w zmiennych LW-0~LW-2 jak poniżej (LB reprezentuje młodszy bajt, HB…

Obiekt ASCII odczytuje 1 słowo (2 bajty) w czasie opisanym w poprzednim rozdziale. Załóżmy, że obiekt wejściowy ASCII jest ustawiony na odczyt 3 słów, jak pokazano w powyższym przykładzie, może on faktycznie odczytać maksymalnie 6 znaków ASCII, ponieważ jeden znak ASCII zajmuje 1 bajt.

Zastosowanie każdej funkcji operacji na ciągach znaków String została opisana w poniższej tabeli:

Nazwa funkcji Opis
StringGet Odczytuje znaki String z urządzenia
StringGetEx Odczytuje znaki String z urządzenia i nie przerywa wykonywania kolejnych poleceń, nawet mimo braku odpowiedzi z urządzenia
StringSet Zapisuje znaki String do urządzenia
StringSetEx Zapisuje znaki String do urządzenia i nie przerywa wykonywania kolejnych poleceń, nawet mimo braku odpowiedzi z urządzenia
StringCopy Kopiuje jeden ciąg znaków do drugiego
StringMid Pobiera ciąg znaków
StringDecAsc2Bin Konwertuje ciąg dziesiętny na liczbę całkowitą
StringBin2DecAsc Konwertuje liczbę całkowitą na ciąg dziesiętny
StringDecAsc2Float Konwertuje ciąg dziesiętny na liczbę zmiennoprzecinkowe
StringFloat2DecAsc Konwetuje liczbę zmiennoprzecinkową na ciąg dziesiętny
StringHexAsc2Bin Konwertuj ciąg szesnastkowy na dane binarne
StringBin2HexAsc Konwertuj dane binarne na ciąg szesnastkowy
StringLength Uzyskaj informacje o długości ciągu
StringCat Dołącza ciąg źródłowy do zapisanego ciągu znaków
StringCompare Porównuje dwa ciągi z rozróżnieniem wielkości liter
StringCompareNoCase Porównuje dwa ciągi bez rozróżnienia wielkości liter
StringFind Znajduje wskazany fragment ciągu w dłuższym ciągu rozpoczynając poszukiwania od lewej strony
StringReverseFind Znajduje wskazany fragment ciągu w dłuższym ciągu rozpoczynając poszukiwania od prawej strony
StringFindOneOf Znajduje pierwszy pasujący znak z zestawu
StringIncluding Wyodrębnia ciąg zawierający tylko znaki z zestawu
StringExcluding Wyodrębnia ciąg nie zawierający znaków z zestawu
StringToUpper Konwertuje znaki ciągu na wielkie litery
StringToLower Konwertuje znaki ciągu na małe litery
StringToReverse Zmienia wielkość liter w ciągu
StringTrimLeft Przycina określone znaki początkowe w ciągu źródłowym
StringTrimRight Przycina określone znaki końcowe w ciągu źródłowym
StringInsert Wstaw ciąg znaków w określonej lokalizacji w obrębie innego ciągu

1.        Aby odczytać, lub zapisać ciąg znaków z urządzenia:

Utwórz nowe makro:

 

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String – Utwórz nowe makro

 

Wpisz zawartość programu:

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String – Wpisz zawartość programu

Pierwsza funkcja “StringGet” jest używana do odczytania ciągu znaków zapisanego na zmiennych LW-0~LW-19, i zapisania go do tablicy str. Druga funkcja “StringSet” jest używana do zapisu tabeli ciągu znaków do zmiennych LW.

Dodaj jeden  Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String – Druga funkcja “StringSet” jest używana do zapisu tabeli ciągu znaków do zmiennych LW obiekt ASCII i przycisk Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String – Druga funkcja “StringSet” jest używana do zapisu tabeli ciągu znaków do zmiennych LW funkcyjny na oknie 10 w projekcie. Ustawienia tych obiektów pokazano poniżej. Przycisk funkcyjny służy do wywołania programu makro.

 

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String obiekty ASCII:

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String

 

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String przycisk funkcyjny:

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String

 

Na końcu, użyj  Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String [Kompiluj], aby skompilować projekt, a następnie wywoła  Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String [Symulację Off-line] lub Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String [Symulację On-line]. Wykonaj poniższe kroki, aby obserwować działanie projektu:

Step 1.        Wprowadź ciąg znaków string.

Step 2.        Naciśnij przycisk “GO”.

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String – Naciśnij przycisk “GO”

Step 3.        Obserwuj wyjściowy ciąg znaków string.

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String – Obserwuj wyjściowy ciąg znaków string

2.        Inicjalizacja ciągu znaków string.

Utwórz nowe makro i napis następujący program:

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String – Utwórz nowe makro i napis następujący program

Dane ujęte w podwójny cudzysłów ("") są wyświetlane, jako ciąg znaków. Tabela str1 jest inicjalizowana, jako ciąg znaków, podczas gdy tabela str2 jest inicjowana, jako tablica znaków. Poniższy zrzut z symulacji pokazuje różnicę między tablicą str1 i str2 przy użyciu dwóch obiektów wejściowych ASCII.

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String – Poniższy zrzut z symulacji pokazuje różnicę między tablicą str1 i str2 przy użyciu dwóch obiektów wejściowych ASCII

Kompilator programu makro doda końcowy pusty znak ("\ 0") na końcu ciągu. Funkcja "StringSet" będzie wysyłać każdy znak str1 do rejestrów, dopóki nie zostanie osiągnięty pusty znak. Dodatkowe znaki następujące po pustym znaku zostaną zignorowane, nawet, jeśli liczba danych zostanie ustawiona na większą wartość niż długość ciągu.

Dla tablicy str2 funkcja zachowa się wręcz przeciwnie, kompilator programu makro nie doda kończącego pustego znaku ("\ 0") na końcu tablicy znaków. Faktyczna liczba znaków str2 wysyłanych do rejestrów zależy od wartości liczby danych przekazywanych do funkcji "StringSet".

3.        Prosta strona logowania

Utwórz nowe makro i napisz program według wzoru poniżej, na przykład Makro [ID: 001] makro_0.

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String – 001] makro_0

Pierwsze dwie funkcje "StringGet" będą odczytywać ciągi znaków wprowadzane przez użytkowników i przechowywać je oddzielnie w tablicach o nazwie name_input i password_input. Przy użyciu funkcji "StringCompare", zostanie sprawdzone, czy wprowadzana nazwa konta i hasło są takie same. Jeśli nazwa konta jest taka sama, zmienna name_match jest ustawiona w stan ON; jeśli hasło jest dopasowane, zmienna password_match zostanie również ustawiona w stan ON. Jeśli obie zmienne name_match i password_match są w stanie ON, zostanie utworzony ciąg wyjściowy o treści " Sukces! Access Accepted.". W przeciwnym razie zawartość ciągu będzie następująca " Fail! Access Denied.".

Dodaj obiekt ASCII   Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String – Access Denied." ASCII i przycisk  Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String – Access Denied." funkcyjny na oknie 10 w projekcie. Ustawienia tych obiektów pokazano poniżej. Przycisk funkcyjny służy do wywołania programu macro_0.

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String

Obiekt 1: Przycisk funkcyjnyZrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String

Wybierz opcję [Wywołaj makro] i wybierz z listy: [ID:000] macro_0.

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String – [ID:000] macro_0

Obiekt 2: obiekt ASCIIZrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String – [ID:000] macro_0

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String

Obiekt 3: obiekt ASCIIZrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String

Object 4: obiekt ASCIIZrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String

Na końcu, użyj  Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String [Kompiluj], aby skompilować projekt, a następnie wywoła  Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String

[Symulację Off-line] lub Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String [Symulację On-line]. Wykonaj poniższe kroki, aby obserwować działanie projektu:

 

Step 1.   Wprowadź nazwę użytkownika.

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String – Wprowadź nazwę użytkownika

Step 2.   Wprowadź hasło i naciśnij przycisk [Login].

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String – Wprowadź hasło i naciśnij przycisk [Login]

Step 3.   W zależności od wprowadzenia poprawne hasło lub niepoprawnego operacja powiedzie się lub nie, jak pokazano poniżej.

 

Zrzut ekranu: Przykłady operacji na ciągach znaków String – W zależności od wprowadzenia poprawne hasło lub niepoprawnego operacja powiedzie się lub nie, jak pokazano poniżej

18.16 Zabezpieczenie programu marko hasłem

Zrzut ekranu: Zabezpieczenie programu marko hasłem

Zrzut ekranu: Zabezpieczenie programu marko hasłem

W oknie z listą programów MAKRO znajduje się opcja [Ustaw hasło]. Po naciśnięciu przycisku pojawia się okno dialogowe, w którym możemy wybrać opcję [Ochrona hasłem], aby ustawić hasło nie dłuższe niż 10 znaków (obsługuje tylko znak ASCII, np. "A $ # * hFds").
Po ustawieniu hasła, użytkownik będzie musiał wprowadzić poprawne hasło podczas otwierania okna edycji programu MACRO. Po 3 nieudanych próbach wprowadzenia hasła należy ponownie uruchomić program EasyBuilder Pro.

Zrzut ekranu: Zabezpieczenie programu marko hasłem – Po 3 nieudanych próbach wprowadzenia hasła należy ponownie uruchomić program EasyBuilder Pro

Zrzut ekranu: Zabezpieczenie programu marko hasłem – Po 3 nieudanych próbach wprowadzenia hasła należy ponownie uruchomić program EasyBuilder Pro Uwaga

■   Gdy program MAKRO jest chroniony hasłem, nie będzie możliwości przywrócenia jego zawartości poprzez dekompilację pliku EXOB.

Słowa kluczowe

makro, funkcje użytkownika, Free Protocol, OUTPORT, INPORT, błędy kompilacji, przykładowe makra, TRACE, debugowanie, String, ciągi znaków, hasło makra